Vooraf

Niet langer uitstellen, maar doen – het is een zin die ik regelmatig uitspreek tijdens wandelingen met mijn cliënten. Misschien heb jij hem ook al eens van mij gehoord?!

Want we kunnen soms eindeloos blijven hangen in ‘denken over’. Dan blijven we rondjes draaien in ons hoofd over mogelijke opties, de vraag ‘hoe zou het zijn als…’ en voelen we ons geblokkeerd, gevangen of stroomt het gewoon niet en voelen we ons verwijderd van onszelf.

Om moe van te worden

De angst voor het onbekende weerhoudt ons dan, want stel dat je het fout hebt of fout doet? De gedachte eraan geeft dusdanig veel ongemak, spanning of onrust dat we maar liever niet in beweging komen. Ook al betekent dat in feite evenveel ongemak, spanning of onrust! Want ‘blijven denken’ kost veel energie, maar daar staan we onvoldoende bij stil.

En zo tikt de tijd weg zonder dat we onszelf de mogelijkheid gunnen om te mogen ontdekken, al is het met vallen en opstaan. Dan kijken we liever een beetje jaloers om ons heen naar degenen die ‘het wel doen’. Denkend dat het voor ons niet weggelegd is en dat zij het makkelijker hebben. Maar is dat wel zo? Of zien we dan iets over het hoofd? Want als je luistert naar hun verhalen en ervaringen, dan hoor je vaak dat de ander niet verlost was van twijfels, spanning of zelfs angsten, maar dat hij of zij ondanks deze twijfels, spanning of angsten stappen heeft gezet. En dan kan er beweging komen, mag je leren, jezelf ontwikkelen, ontdekken en kun je uiteindelijk bewust kiezen!

Zelf herken ik beide kanten. De huiverige kant, maar ook de moedige. Soms moet ik eerst nog broeden om vervolgens de sprong in het diepe te wagen – en ik heb er een paar behoorlijke sprongen genomen. Risicorijk en soms haast angstaanjagend. Dat vond ik lang niet altijd makkelijk, maar spijt had ik achteraf nooit. Pittig was het soms wel.

Nu spookt door mijn hoofd al lange tijd een idee – of is het eerder een soort roeping? – dat ik tot nu toe nog niet aandurfde. Minder risicorijk dan eerdere stappen die ik ben aangegaan, maar toch ben ik tot nu toe niet overgegaan tot actie. Bij de gedachte eraan werd ik tegelijkertijd heel gelukkig, maar ook huiverig. Alsof ik dan wel op heel spannend terrein terechtkom op een onbekende manier. Als het dan mislukt, ben ik ook ‘de droom over…’ kwijt. Daar was ik nog niet klaar voor.

Maar met de jaren en de aanstaande jubilea en ronde getallen in 2026 voel ik ook dat uitstellen niet langer wijsheid is. Want dan heb ik er straks alleen maar ‘over gedacht’ en niets gedaan. Dus dacht ik: ‘do what you preach’ en durf! En daarom heb ik een besluit genomen en daarin mag jij met mij meereizen, als je dat tenminste leuk lijkt.

Ik wil namelijk al heel lang een boek schrijven. Eerst dacht ik vooral voor mijn kinderen en misschien mijn kleinkinderen. Soms kom ik in gesprek met mensen over mijn eigen leven, sprongen, dieptepunten, leermomenten, ervaringen, ontdekkingen of hoe je het ook maar wilt noemen, en dan hoor ik de ander zeggen: “Anja, je zou eens een boek hierover moeten schrijven!”. Iedere keer maakt mijn hart dan een sprongetje. Maar ja, wie ben ik? En wie zit hier nou op te wachten? En wanneer dan? En hoe doe je dat? En…

Maar ik schrijf graag en ik hoor dat sommige mensen mijn ‘columns’ graag lezen. Dan voel ik me vereerd.

In gesprek met mensen die ik ken die ooit hun eerste boek hebben geschreven, zeggen zij: “Je moet gewoon beginnen, dan komt de rest vanzelf.” Gewoon…

Dus heb ik besloten om 2026 niet langer uit te stellen, maar inderdaad gewoon te beginnen – en jij mag dit proces volgen. In alle imperfectie neem ik je iedere week mee en schrijf ik een hoofdstuk. Met alle worstelingen die daarbij horen. Ik heb nog geen plan, geen werktitel, alleen losse flodders, en toch merk ik dat het tijd is om te durven! En wie weet heb ik aan het einde van 2026 dan 52 hoofdstukken geschreven en kan ik daar inderdaad een boek van maken, of kom ik gaandeweg tot andere conclusies en ontdekkingen – maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd en er niet meer alleen maar over gedacht!

Ik kan je dus geen preview (of preread?) geven, maar maak je deel van de wonderbaarlijke bochten van het proces – als jij dat tenminste wilt. En als jij nu tot hier gelezen hebt, dan vind je misschien in ieder geval mijn van manier van schrijven leuk genoeg 😉.

Ik zal dan ook de kerstvakantie benutten om te kijken hoe te beginnen en waar je in de toekomst dit ‘groeiboek’ (bijvoorbeeld op mijn website) kunt vinden, maar wil er vooral ook niet te moeilijk over doen. Spannend. Maar ook leuk en ik heb er zin in. En uiteraard hoop ik toch ook dat er wat mensen warm voor lopen en graag met mij meereizen.

Misschien kan ik je op die manier inspireren om zelf ook ‘te durven’ en in 2026 stappen te zetten die je tot nu toe nog net wat te spannend hebt gevonden. Mocht dat zo zijn en heb je daarvoor misschien mijn hulp nodig – dan voel je van harte welkom en weet me te vinden!