Soms heb je de wind mee en dan weer heb je hem tegen en dan niet zozeer letterlijk, maar veel meer figuurlijk. Ken je dat, dat alles zich tegelijkertijd tegen je lijkt te keren?

Dan lijkt even niets meer te lukken

Je werk verloopt moeizaam, je relatie gaat stroef, financieel is het krap, je gezondheid hapert, voor je kinderen lijk je geen goede ouder meer te kunnen zijn en alsof dat allemaal nog niet genoeg is gaat juist dan ook nog je wasmachine kapot, gooi je je koffiemok dwars over de tafel of flikker je in volle vaart met de wasmand onder de arm van de trap en kneus je je ribben.

Ik ken dit soort fases en op het moment dat ik er middenin zit, is het om moedeloos van te worden. Zo riep ik een keer zomaar tijdens een wandeling de blauwe lucht in: “Ja kom… toe maar… waar is de regenwolk, de modderput, de broek die scheurt… doe het er maar allemaal bij. Ik kijk nergens meer van op.”

Maar heel soms dacht ik ook: “Als het echt zo moet, dan haal me maar op. Ik ben er helemaal klaar mee.” God, wat voelde dat dan soms alleen en wat was het ook vermoeiend. Om moedeloos van te worden.

Een resetmoment

Toch waren het achteraf altijd cruciale momenten in mijn leven. Een grote uitnodiging voor verandering of juist voor doorpakken. Alsof het leven me ging toetsen en de vraag stelde: wil je dit echt? Dan laat het maar zien! Of is het toch tijd voor verandering? Durf dan te gaan!

Soms werd het dan een ‘ja’ en soms een ‘nee’, maar het duurde altijd eventjes voordat ik de vraag achter ‘al het gedoe’ kon opmerken.

Elke crisis, veelal zijn het fases van zorgen of veranderingen waar je niet zelf voor kiest, is een uitdaging en tegelijkertijd ook een grote uitnodiging om opnieuw te kijken of je nog op koers bent. Of je keuzes van toen nog passend zijn, de mensen om je heen nog de juiste. Of je je energie nog aan dingen besteed die de moeite waard zijn.

Of het dan gaat om collega’s en werk, vrienden en vrijetijdskeuzes, je partner en relatie, familieleden en familiebanden: alles wordt onder een vergrootglas gelegd. Dat is soms erg confronterend, haalt je uit je comfortzone, is mogelijk ook verdrietig, maar kan uiteindelijk ook bevrijdend zijn en biedt jou de kans voor een soort grote schoonmaakbeurt. Een resetmoment.

Waar sta ik nu?

Hoe wil ik door?

Tijd om te verkennen

Vreselijk spannend, met name omdat niemand voor jou een quickfix heeft of garanties kan geven. Het ontwarren gaat stap voor stap en in laagjes en je moet durven kijken en verkennen. Alleen of in gesprek met mensen die je vertrouwt en die je kunnen volgen in jouw proces. Soms zijn dat goede vrienden of dierbaren, maar ik koos en kies nog steeds soms ook bewust iemand die meer afstand tot mij heeft en daardoor geen rekening hoeft te houden met de mensen om mij heen en ook niet in een loyaliteitsconflict komt. Dan kan (en moet) ik helemaal eerlijk blijven, vooral ook tegen mezelf.

Hoe groter de vraag, hoe makkelijker ik tegenwoordig ook een professional inschakel. Vroeger met en inmiddels helemaal zonder een gevoel van schaamte. Want dit soort fases horen bij het leven en zijn geen teken van falen, maar een teken van verandering en een kans voor persoonlijke ontwikkeling en heroriëntatie!

Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.

Ken jezelf – leef vol vertrouwen!

www.flowemotion.nl