Ik kan de tranen niet beheersen. De pijn giert door mijn lijf. Ik wil gillen, maar er komt alleen een afgeknepen geluid uit mijn keel. Een beetje zo alsof je in een nachtmerrie wilt schreeuwen, maar het niet lukt.

Ik loop de trap op en knijp hard in de leuning. Ik wil ze het liefst van de muur rukken, maar besef dat dat niets oplost. Voordat mijn hand nog kan ontspannen, knijp ik een volgende keer en het verdriet trekt mij letterlijk krom.

Ik wil vluchten, ga bevriezen en brul van binnen van onmacht. Ik voel de koude rillingen van angst.

Ik ben bang hoe ik verder moet zonder jou.

Einstein, mijn zieltje – wat heb jij veel voor mij betekend

Ik kan het mij gewoon niet voorstellen. Je bent verweven in alles dat deel uitmaakt van mijn leven. Je was familielid, collega, reisgenoot, wandelmaatje, maar vooral mijn allerbeste vriend.

*

Je lette altijd op en was aanwezig zodra ik het aan je vroeg. Je hield mij in de gaten zonder lastig te zijn. Je deed altijd je best voor mij, bereid om voor me klaar te staan. Je hebt mij iedere dag doen lachen en blij gemaakt.

*

Ik hield enorm van je aanwezigheid, omdat ik mij dan veilig voelde – vooral emotioneel. Wat had ik een vriend als jou hard nodig toen mijn wereld 2,5 jaar geleden tot stilstand kwam. Jij stond gewoon voor ons klaar. Jij oordeelde niet over onze zoektocht of onze angsten. Hoe we soms verdwaalden toen we onze dochter bijna kwijtraakten. Jij bleef, liet ons toe en we mochten in jouw aanwezigheid voelen, het niet weten, wanhopig zijn en dan weer rust gaan vinden en hoop.

*

Je geur snoof ik dagelijks op door met mijn gezicht in je vacht te duiken. Het was een fijne en vertrouwde geur. Je diepe en rustige ademhaling heeft mij de afgelopen tien jaar zo vaak geholpen om rust te vinden.

Je hebt ontzettend veel blije liedjes gezongen met je lage, diepe stem. Voor mij, voor ons – als je blij was om ons weer te zien. Je hebt honderden tennisballen gevonden – in het bos, onder water, zomaar aan de kant van de weg of in het struikgewas. Je hield van zachte knuffelbeestjes en je hield van Elsa.

*

Jullie waren beste maatjes, hebben met elkaar gestoeid, gestruind, pootje aan het baden, samen liggen kluiven, gerend en heel hard en succesvol naar muizen gegraven. Toen jullie nog jong waren, hebben jullie samen kattenkwaad uitgehaald en steeds weer gingen jullie gewoon bij elkaar liggen.

Iedere dag was je wel een keer verliefd op Elsa en dan kreeg ze lieve likjes over zich heen en soms – als ze net op de verkeerde plek stond tijdens een gezamenlijke snuffelbeurt – kreeg ze ook weleens een plasje over zich heen. Dat schudde ze dan ietwat verontwaardigd van zich af, maar ze nam het je nooit kwalijk.

Elsa voelde zich veilig met jou in de buurt, want je kwam voor haar op als dat nodig was. Stoere honden die te onbeleefd naar haar toe renden, wist jij op afstand te houden. Wat zal ook zij jou gaan missen.

*

Jij was een ‘teller’ en je vond het altijd belangrijk dat ‘de groep’ compleet was. Gingen we met de hele familie weg, dan werd je onrustig zodra er iemand achterbleef of de groep zomaar ging verlaten.

*

Je was ontelbaar vaak mee tijdens coachwandelingen en hebt bij heel veel cliënten een plek in hun hart weten te veroveren. Je hebt troost en steun gegeven, waar dat nodig was, of gewoon ‘voorgeleefd’ hoe je ook naar een vraagstuk zou kunnen kijken. Je leverde door je doen en laten veel stof tot nadenken en inhoud voor wijze metaforen vanuit de praktijk. En er werd regelmatig om je eerlijkheid hard gelachen. Door veel mensen werd je steevast ‘zij’ genoemd om je mooie, blonde en zachte vacht.

*

Je hebt cliënten met ‘Angst voor honden’ laten groeien en geholpen om vertrouwen te ontwikkelen – in zichzelf en in honden. Je liet ze ervaren dat ze over zichzelf uit konden stijgen en je liet menig cliënt vol trots achter.

*

Lieve Einstein je hebt mijn en ons leven rijker gemaakt en niemand kon om je heen – letterlijk en figuurlijk. Je was niet te overzien en je trok altijd aandacht zonder erom te vragen. Mensen ‘vonden’ van alles van je:

·        Wat een mooie hond

·        Wat loopt die mooi

·        Wat is die groot

·        Oh, heet die Einstein? Wat een grappige naam – maar ook (en dan naar mij toe) – wil je je hond bijzonder slim laten lijken?

Jij was daar helemaal niet mee bezig en ik ook niet – je was gewoon wie je was en je uiterlijk als puppy had je aan je naam geholpen.

*

Einstein, mijn vriend – van mij had je in mijn leven mogen blijven tot ‘het oneindige’, maar ik wist dat de kans (in het beste geval) groot was dat jij eerder deze wereld zou gaan verlaten dan ik. Ik was bereid om het aan te gaan – de pijn te zijner tijd te gaan verdragen – toen we je in ons leven welkom gingen heten.

Maar nu weet ik even niet hoe ik het moet dragen – jou laten gaan. Je zit in elk weefsel van mijn lijf. Je hartje klopt weliswaar niet meer, maar ik voel je in alles.

*

Wij nemen afscheid van je en dat breekt mijn hart. Het verscheurt me.

Het was al een tijd te merken dat je achteruitging. Je werd ouder. Opstaan viel je steeds zwaarder. Je kreeg allemaal kwaaltjes die elkaar steeds vaker en diverser gingen opvolgen en soms zagen we dat je gedrag daardoor begon te veranderen.

Het was uiteindelijk de optelsom die ons in overleg met de dierenarts tot dit besluit heeft laten komen. Mijn hoofd begrijpt dat. Mijn intuïtie zegt dat het klopt. Langer wachten zou naïef zijn geweest – maar mijn hart breekt en ik kan mij niet voorstellen hoe ik om de leegte die jij achterlaat, heen moet groeien.

Einstein, mijn zieltje – er sterft een stuk van mij met je mee

Dank je wel – voor wie je mij liet zijn

*

Als eerbetoon aan Einstein heb ik samen met mijn dochter een filmpje gemaakt waarin we herinneringen delen. Klik hier om het fimpje te bekijken.