Hoofdstuk 30 – Uitgeput

‘Onveiligheid heb je in vele soorten en maten’, denk ik nadat ik ook nu weer teruggetrokken word in de tijd. De tijd na het afronden van mijn masteropleiding. ‘Onveiligheid’ is onlosmakelijk verbonden aan het ervaren van stress. Dat weet ik ook vanuit mijn werk en zie...

Dag lieve Einstein

Ik kan de tranen niet beheersen. De pijn giert door mijn lijf. Ik wil gillen, maar er komt alleen een afgeknepen geluid uit mijn keel. Een beetje zo alsof je in een nachtmerrie wilt schreeuwen, maar het niet lukt. Ik loop de trap op en knijp hard in de leuning. Ik wil...

Hoofdstuk 29 – Alle ballen in de lucht

Oliver is bij Luca in het revalidatiecentrum en ik ben thuis. Ik voel me wat verloren en word inmiddels gek van het wachten op het resultaat van het pathologische onderzoek. Wanneer horen we eindelijk wat de uitkomst is? Waarom duurt dit zo lang? Ik begrijp dat het...

Hoofdstuk 28 – Revalidatie

Op zondagmiddag brengen we Luca rond 18:00 terug naar het ziekenhuis. Ze gaat haar laatste nacht doorbrengen in haar inmiddels vertrouwde kamer, voordat ze afscheid neemt van deze afdeling en deze eerste intense fase rondom de hersentumor die zomaar ongevraagd in haar...

Hoofdstuk 27 – We nemen je kind weg

Het is heerlijk om Luca thuis te hebben. Ik moet mij beheersen om niet continu naar haar te kijken, gewoon omdat het mij helpt te beseffen dat de grootste nood achter ons ligt. Haar zo zien genieten is het grootste cadeau dat ik mij op dit moment kan voorstellen. Ze...